| تبليغات | X |
|
فاصله پیرزن عبوسی است گوشش سنگین است و چشم اش بدهکار هیچ اشکی نیست فاصله پیرزن ترشرویی است نفس اش می رود دو قدم که با دل آدم راه می آید فاصله پیرزن عبوسی است فراموش کار است هی یادش می رود که یادها را کجا گذاشته و خاطره ها را توی کدام پستو پنهان کرده فاصله پیرزن ترشرویی است سرمایی است هی لرز می کند و همیشه ی خدا دارد یک پلیور خاکستری می بافد برای جاده ها که هر روز قد می کشند و بلندتر می شوند فاصله پیرزن عبوسی است ولی آفتاب لب بام نیست پای اش هم هیچ لب گور نیست سُر و مُر و سالم است عصا زنان طول و عرض حوصله ی مرا بالا و پایین می کند پ.ن:درسته دلم دریاست ماه من،ولی این همه جزر و مد خرابی به بار میاره ها!!! پ.ن:مرگ...مرگ می خواهم!
ببار بر من ای روان نمناک خزان! فریب تسکین باش به تسلسل ِ عطش ِ گلوگاه ِ تفته ام به استسقای بی سقفِ سینه ام ببار بر من ای سروش ِ سرشک فشان ِ سیراب شدن از شور ِ پاییز که حنجره ای سوخته نه مُعبّر سکوت است نه مفسّر فریاد نه تلفظ نام تو را می تواند حتی... ببار روی ویرانه های من... روی خشکی ترک خورده ی لب هام که شکاف می زند پوسته ی خواستن را تا عمق درد ببار بر من... فریب تسکین باش به دمی گریز از آتش ِعطش به خنکای بازدمی که نغمه ای باشد نه نفیری... پ.ن:"طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد" بی ربط نوشت :...بابایی می خواند و چشم هایش ـ که باز نمی توانم تشخیص بدهم کهربایی است یا سبز ـ برق می زند:"خدا کاری بکن بارون بباره/که یارم طاقت گرما نداره"...من و مینا ریسه می رویم از خنده... هی خانم ِوکیل مدافع ِ شیطان! دلم بی هوا تنگ شد برایت و البته صدبار بیشتر برای بابایی!
رد ِ حنجره ات روی لب ِ واج های بکر رهــــا چونان بوسه ای عجولانه و پنهانی! ...گیسوان واژه ها - نطفه زنان - رهـا می شوند روی پیشانی من... روی شانه های من... ماه پیشانی قصه می شوم گیس گلابتون شب های بی ستاره! □ شهر آشوب ِِ آوای ِ سرخ ِ تو طیلسان ِ رازپوشی پیشانی من است! رهــــا... رهــــا شعری تازه به واژه گاه پیشانی ام بخوان بخوااان! بخوااان! پ.ن:همه عالم به خصم،"غرض اندر میان سلامت توست"
زیر نقاب سپید ات،طره ای موی شبرنگ روی پیشانی ات موج می زد! تمام شمشادهای باغ بلندای تو را گواهی داده اند ای مستی ِمستور ِِتاک ای شعر بلند قامت ات مچاله ی پنجه های خاک! روشنای تو هنوز تمامی ظلمت را سقف می شکافد سرو پژمرده ی من! چونان ماه ی که در شکافی تیره نقاب اش می گشایند پیش از محاق! پ.ن:می توان با کلام ن و ا خ ت یا نواخت!!!
سیاهی وزیدن آغازید شرم در کشاله ی اطناب نگاهت به ایجاز لبانت آویخت دستی لرزید پلکی فروریخت پنجه های ساعت گزگز کرد و زمان حول مردمک سیاه چشم تو از طواف باز ایستاد! ... تابیدیم! پ.ن:قوس ِشانه ی نیازم مبین...رد آخرین قوس و قزح ها خیره و خمیده ام کرده اند...همین!
شهـر من |جوهری| انباشته از واژه خالی از صدا شهـر من شهدنوش ِ معطرترین گل های از ساقه جدا گل های پنهان در سجاف ِ عطرها شهـر من ماه رفته و بدر ِ درد فراق مرد! شهـر من شیوه ی چموشی و خموشی شیون دعا به زمزمه ی ربِّنا شهـر من شط به گِل نشسته صبر به محمل نشسته □ پای در گِل گُل می کنیم آیا؟؟! پ.ن:چاه گونه ی راستم پر شده است از ا ش ک دلوی بینداز ت ب س م خشکیده است!
تلنگر خورده از وجدان، مضروب یٲس و حرمان، ریگی به دستی کژدم ِ کینه جوی ِ خیال ِ تو را رمی می کنم. به دست دگر رمیده راهوارهای خیال را عنان کشیده، ز آشوب نهی می کنم. حلول می کند به جان من حسد به راندن حلاوت ات چه عابدانه سعی می کنم!!! پ.ن:زیر سنگسار نگاهت قبض روح شده اند شعرهام تن فروشی می کنند واژه هام! "کاش می شد گاه با خدا در آفرینش همعنانی کرد ناب نوشین لحظه ها را جاودانی کرد..."
"گره به باد مزن گرچه بر مراد رود..." هوا شده ای... آوار می شوی روی ریه هایم خاکی ام،خشتی ام بادی ابر می آوری بغض می آوری اشک می آوری ویرانم! ... هوا شده ای... هوایی شده ام... بیمارگونه؛ سرفه می کنم نسیم را طوفان را تندباد را! ... باد می ریسم باد می نویسم از تو می گریزم از خود می گریزم هوا شده ای... هوایی شده ام... نفس تنگ زمزمه ات می کنم! دیروز،امروز،فردا... نخ ِ امروز را که بکشی دیروز را که بشکافی فردا، بی بالاپوش به آغوش که خواهی گریست؟؟! کج دار و مریز... لبالب ام کجم مدار می ریزم و می ریزانم خشت ِخام ِخموشی ات را!!!
|
Archivesآبان 1388مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 Links
دانه
گاه باید باشی |
