استمرار خاطرات

مثل برگ‌ی که خون ِ آفتاب پاییزی

به مغزش نمی‌کشد

هوای سرگیجه دارم

مثل دلتنگی

مدام پیرهن عوض می‌کنم

ولی چرکین َم

دست َم را در جیب‌هایت فرو می‌کنم

و با قدم‌های تو

کوچه‌هایی را باز می‌سازم

که با تمام سکه‌های گنج‌های افسانه‌ای نیز

به نام ما سند نمی‌خورد

...

حالا که بازگشت

صدقه‌ی هیچ سفری نیست

می‌روم تا رفتن َت را

سیر تماشا کنم:

خداحافظ‌ی زیر زبان َم می‌گذارم

دست‌ی بر قلب َم

ماهرانه انگشت اشاره‌ی لمس شده‌ام را

در زیرسیگاری می‌تکانم

و این‌بار چهارپایه ‌را

محکم از زیر پای تردید

می‌کشم!...

دیروز

شبیه میوه‌های نوبرانه

برق طراوت دارد هنوز.

دندان در گوشت خود فرو ‌بردم

امروز

وقتی با خیال بازگشت َت خندیدم!

این دستان ِ بارور

در شیار کدام نوازش ساخته‌اند

با سوزی که باروهای سکوت را آتش نزد؟

تنها عقوبت رفتن َت

تندخویی عقربه‌ها نیست

عقرب دمدمی مزاجی هست

که بین دیروز و امروز

گاهی نیش می‌زند

گاهی کنایه

با این حال کنار می‌آیم

اگر این عنکبوت پیر

قصد بایگانی پرده‌ها را نکند

وقتی صحنه صحنه‌ی دیروز

در ذهن من دیالوگ دارد هنوز!

رنج‌ی از بودن

در سهم‌ی از بردن

همه‌اش به من رسید

که سرم به تن ِ سپردن زیادی می‌کرد

.

.

.

به بادش دادم

با دل‌ی که از زبان َم سرخ‌تر بود...

هیچ سال‌ی

هیچ ماه‌ی

هیچ روزی

هیچ ساعت‌ی

تجدید چاپ نمی‌شود

لحظه‌نامه‌ی عمر ما را

سبزی‌فروش پیری در هم می‌پیچد

و به دست باد می‌دهد...

بوی زُهم خون

در رگ آرام می‌گیرد

در شیشه

خفه می‌شود

بر سنگفرش

شعر می‌گوید

...

بوی زُهم خون

مثل بوی زُهم ع ش ق

شامه را پر که می‌کند

دیگر حس نمی‌شود

برای همین عاشق‌ها و قصاب‌ها

همیشه کربو می‌شوند...

ما شبیه بغض بودیم

وقتی سرگردان بود

نمی‌شکست

و فرو نمی‌ریخت

ما یکی بودیم

در وقفه‌ی نارس ِ پیش از اشک

احساس را مسدود می‌کند

آنتالپی خودفریبی

قدرت تعقل را افزایش می‌دهد

لبخندی نکروزه

آنتروپی رو به افزایش دست‌هایی سرد:

لرز

.

.

.

بازده هیچ حقیقت‌ی صد درصد نیست!

تو چون نور گذشتی

سایه ای مورب شد

و از خود گریخت

نه کلمات دردی از من دوا می‌کنند

نه من با کلمات دردی را دوا می‌کنم

هزار زنده در خواب‌های من چشم می‌بندند

تا هزار مرده در دنیای من دهان بگشایند

چنین شوم

شعر من "سمفونی مرده‌گان" است.

پ.ن: به "آیدین"...

تیر و کمان را به دست دگران می‌دهد

و نگران پشت پرچین می‌ایستد

آخر

تماشای نشستن پرها بر خاک را دوست می‌دارد

تماشای شستن پرها در خون را بیشتر

پرواز را در موزه‌های زیرزمینی

در خورش‌خانه ی گردش ِ خاک‌زیان

استخوان می‌کند

و از سر می‌گیرد

چوپانی رمه ی گوسپندسان‌ی

که ضماد ِ نسیان

بر زخم‌گاه ِ بال دارند...

گاهی پنجره

درگاه اضطراری سقوط است

و دل‌بسته‌گی

پله‌کانی

که پاگرد به پاگرد

صدایت را

نفس‌بریده‌تر

بالا می‌کشد

تا در تقلای اوج

لب‌هایت ماهی‌وار

زنده‌گی را عجالتن فریاد

و مرگ را فراخوان کنند

چترت را باز کن

به دریا باز خواهی گشت

ماهی متوهم من!

فردیت‌ی خدای‌گونه باید

تا بی‌تقدیری تو را معنا کند

سنگ ِ قبری یگانه

تا فردیت مرا!